Polecane mikrofony

Łatwość użycia. Mikrofony wbudowane wygrywają z mikrofonami USB, a te z mikrofonami XLR z interfejsem, właśnie w tej kolejności. Więcej kabli i pudełek oznacza dłuższe przygotowanie, więcej do noszenia i więcej do zapomnienia. Porównaj aparat w telefonie z osobnym aparatem z torbą obiektywów: którego faktycznie używasz częściej? Skromny mikrofon, który masz zawsze przy sobie i który wymaga mniej czasu na przygotowanie, może być bardziej przydatny niż znakomity mikrofon leżący w szufladzie.

Płaska charakterystyka częstotliwościowa. Spektrogram mówi prawdę o tym, co przepuszcza mikrofon. Mikrofony do nagrań wokalnych celowo kształtują swoją charakterystykę (łagodne obcięcie basu, podbicie prezencji w okolicach od 5 do 10 kHz), aby upiększyć głos w nagraniach radiowych lub studyjnych. Przy nagrywaniu to się sprawdza. Przy analizie dodaje zabarwienie do każdego odczytu. Mikrofony pomiarowe dążą natomiast do płaskiej charakterystyki, a właśnie tego potrzebuje analizator.

Rozszerzona charakterystyka w zakresie wysokich częstotliwości. Pasmo zwykłych mikrofonów opada w okolicach 20 kHz, co pasuje do częstotliwości próbkowania 44,1 i 48 kHz używanych w codziennej pracy z głosem. Do analizy tonów częściowych mis, gongów i korpusów instrumentów, gdzie użyteczna treść leży powyżej 20 kHz, potrzebujesz mikrofonu, którego charakterystyka sięga 30 lub 50 kHz. Wszystko powyżej wymaga aparatury laboratoryjnej lub przetworników ultradźwiękowych i wykracza poza zakres tej strony.

Wszechkierunkowy czy kardioidalny. Mikrofony pomiarowe są wszechkierunkowe: zbierają dźwięk jednakowo ze wszystkich kierunków, dzięki czemu charakterystyka częstotliwościowa pozostaje czysta i przewidywalna. Mikrofony kardioidalne tłumią dźwięk dochodzący z tyłu, co pomaga odciąć hałas pomieszczenia, ale dodaje efekt zbliżeniowy i zabarwienie poza osią. W pracy analitycznej, w której liczy się rzeczywiste brzmienie, lepszym domyślnym wyborem jest mikrofon wszechkierunkowy w możliwie cichym pomieszczeniu.

Indywidualna kalibracja. Do mikrofonów miniDSP i Earthworks z poniższych rekomendacji dołączany jest plik kalibracyjny przygotowany dla konkretnego egzemplarza. Jeśli zależy Ci na poziomach bezwzględnych lub amplitudach formantów, plik kalibracyjny stanowi różnicę między dobrym pomiarem a precyzyjnym. W pracy porównawczej, gdy obserwujesz, jak jeden głos zmienia się w czasie, ma on mniejsze znaczenie.

Wbudowany mikrofon laptopa nie wymaga żadnego zewnętrznego urządzenia ani kabla. Wybierz go jako wejście i nagrywaj.

Samson Go Mic i oba modele miniDSP UMIK to urządzenia USB i nie potrzebują dodatkowego interfejsu audio. Jeden kabel biegnie od mikrofonu bezpośrednio do komputera. Podłącz, wybierz, nagrywaj.

Mikrofony pomiarowe Earthworks, podobnie jak każdy inny mikrofon XLR, wymagają osobnego interfejsu audio USB, który zapewnia zasilanie phantom. Interfejs przydaje się też, gdy chcesz pracować z częstotliwością próbkowania powyżej 48 kHz: wbudowane wejścia laptopów są zwykle ograniczone, a dedykowany interfejs daje cichszy przedwzmacniacz i stabilne taktowanie sygnału trafiającego do VoceVista. Wymaga to dwóch kabli i interfejsu zamiast jednego kabla: XLR od mikrofonu do interfejsu i USB od interfejsu do komputera. Na co zwracać uwagę:

Dobry mikrofon w złym pomieszczeniu daje czyste nagranie złego pomieszczenia. Zanim wymienisz mikrofon na lepszy, przyjrzyj się miejscu, w którym nagrywasz.

Odległość. W pracy z głosem rozsądną odległością domyślną jest od szerokości dłoni do długości ramienia od ust. Bliżej oznacza więcej bezpośredniego głosu i mniej pomieszczenia, a dalej więcej pomieszczenia i pełniejsze, bardziej naturalne brzmienie. Obserwuj spektrogram, przesuwając się, i wybierz odległość, której efekt Ci odpowiada.

Kąt. Mikrofonom wszechkierunkowym kąt nie robi dużej różnicy. Mikrofonom kardioidalnym owszem: celuj w źródło i spodziewaj się, że dźwięk stanie się cichszy i bardziej matowy, gdy odejdziesz od osi. Przy pomiarach mikrofonem wszechkierunkowym i tak kieruj go na źródło, aby móc później powtórzyć ustawienie.

Pomieszczenie. Miękkie meble, regały z książkami, zasłony i dywany pochłaniają odbicia i wyciszają pomieszczenie. Gołe ściany, szkło i płytki dodają odbić, które na spektrogramie widać jako gąszcz pionowych smug. Ciche, miękko urządzone pomieszczenie ze skromnym mikrofonem często daje czytelniejszy obraz niż świetny mikrofon w pogłosowej przestrzeni.

Odsłuch. Do odsłuchu na żywo podczas analizy używaj słuchawek. Dźwięk z głośników wraca do mikrofonu i zaśmieca spektrogram opóźnionymi kopiami tego, co przed chwilą zostało zaśpiewane.

Poziom wejściowy. Ustaw poziom wejściowy tak, aby najgłośniejsze fragmenty znajdowały się wygodnie poniżej przesterowania, ale wyraźnie powyżej poziomu szumów. Gdy jest za cicho, spektrogram pokazuje bardziej szum przedwzmacniacza niż źródło. Gdy jest za głośno, przesterowanie dodaje fałszywe harmoniczne o wysokich częstotliwościach, których nigdy nie było w oryginalnym dźwięku. Podczas nagrywania VoceVista pokazuje wskaźnik poziomu wejściowego. Zobacz przewodnik szybkiego startu (po angielsku), aby poznać procedurę.

Spójność. Większość pracy z VoceVista polega na porównywaniu dwóch nagrań: wczoraj z dzisiaj, przed z po, to ujęcie z tamtym. Porównanie jest tylko tak dobre, jak podobne są oba ustawienia. Ten sam mikrofon, ta sama odległość i kąt, to samo pomieszczenie, to samo wzmocnienie. Skromny mikrofon ustawiany na każdej sesji dokładnie w tym samym miejscu powie Ci więcej o rzeczywistej zmianie niż znakomity mikrofon przesuwany za każdym razem o kilka centymetrów. W przypadku pomiarów instrumentów i mis, które możesz chcieć powtórzyć po kilku tygodniach, zapisz odległość i kąt albo zrób zdjęcie ustawienia, aby móc je odtworzyć. Powtarzalność jest ważniejsza niż dokładność bezwzględna.